Theatersport is internationaal. Grondlegger is de Canadees Keith Johnstone. Onder zijn leiding gingen acteurs die nog een overdosis plankenkoorts hadden, improviseren. Hij maakte er een wedstrijd van. Improvisatie is tegenwoordig populair: op televisie, maar ook als vorm van vrij en verrassend cabaret, voor kinderen en als improvisatiemusical.
Carabas brengt in zijn theatersportwedstrijden twee teams op toneel. Deze teams dagen elkaar uit tot het spelen van scènes. Daarna bepaalt het publiek waar de scene over gaat: het wie, wat, waar, de inhoud van de scène, en wie of wat de hoofdpersonen zijn. Meteen daarna, dus zonder enige voorbereiding, speelt het eerste team een (kort) toneelstuk of muzikale scène. Daarna is de beurt aan het andere team, dat ook publiekssuggesties vraagt. Zo gaat het over en weer, steeds opnieuw - spelen op het slappe koord.
Rechter, vonnis en rozen
Een jury (kolderieke maar wel serieuze 'rechters') geven punten. Vervolgens kan het publiek het team dat volgens hen het 'beste' was punten te geven: meeste stemmen gelden. Hun deelneming gaan nog verder: zij kunnen tijdens scènes rozen gooien om hun bewondering te laten blijken voor mooie momenten en het mag met natte sponzen naar de rechters gooien als blijk van afkeuring van hun beslissing. Steeds is er een tussenstand. Aan het einde van de avond is er een winnaar en - nee, geen verliezer - een nummer twee.
Roept u maar. U vraagt. Wij draaien. U looft. Wij bieden. U geeft de tekst, wij de uitleg. U doet de noten, wij de zang. Beter dan menig wedstrijd van NAC- en vaker.
Wanneer zien we u?